"به نام او "

  بارها نوشتم که قلم دیگر یاریم نمی کند ، نوشتم که سخت است دیگر نوشتن از دل و دردهای دل .

نوشتم که ماندن ناممکن است و رفتن دشوار ...!

اما ... اما تاکنون چنین سختی نوشتن از دل و دلدادگیش را لمس نکرده بودم .

تو می روی بی آنکه بیندیشی به ماندنم بی تو !

تو می روی بی آنکه بدانی بی تو هم با توام !

تو میروی تا من ناله ی :

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را ...

سر دهم .تو می روی تا من همیشه منِ بی تو بمانم !

خودخواهیت را باور ندارم .

نا مهربانیت را نیز !

اما تو خودخواهانه با من نامهربانی می کنی و

می روی !

بگذار بشکند و فروبریزد آنچه من ساخته ام با تو !

بگذار فراموش کند روزگار بودنت را با من !

بگذار بر این گمان بمانم که رفتنت تنهایم می کند !

بگذار ... بگذر .... !

"به نام او "

ساغرازدست ظریف تو گناهی نبود

جزسرکوی تو ای دوست پناهی نبود

درامید زهر سوی به رویم بسته است

جز در میکده ، امید به راهی نبود

آنکه ازباده ی عشق تو لبی تازه نمود

ملک هستی بر چشمش پر کاهی نبود

گر تو در حلقه ی رندان نظری ننمایی

به نگاهت که در آن حلقه نگاهی نبود

جان فدای صنم باده فروشی که برش

هستی و نیستی و بنده و شاهی نبود

نظری کن که نباشد چو تو صاحب نظری

به مریضی که در او جز غم و آهی نبود

عاشقم عاشق دلسوخته از دوری یار

در کفم جز دل افسرده گواهی نبود

تقدیم به تو ... تویی که میدانم خوشنود خواهی شد وقتی بخوانی .

"به نام او "

بهار دیگری آمده است
آری       
اما
برای آن زمستانها که گذشت نامی نیست

بنفشه ها را فرستاده ام
تا بدانی
این بهار هم به تو فکر می کنم.

ذره ذره میسوزد آرام ... بی صدا ؛

هر قطره ی اشکش نشان فریادیست بی صدا که از عمق آتش وجودش سر بر می آورد .

میسوزد و در سوختنش راضی است سر به مُهر .

میسوزد و میسازد .میسازد و میسوزد.

روزهاست که کار دل همین است .

روزهاست که دل شمع است و سوختن کار او .

روزهاست که پروانه ها دیگر رسم عاشقی در سر ندارند .

شمع اب میشود ذره ذره .

دل می میرد اندک اندک .

و عشق .... !!!؟؟