" به نام او "

 "به نام او "

 تو ای حسین(ع) ! با تو چه بگویم ؟

 " شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین ها یل "

 وتو ای چراغ راه ، ای کشتی رهایی ، ای خونی که از آن نقطه ی صحرا،

 جاودان می تپی و می جوشی ودر بسترزمان جاری هستی ، وبر همه ی

 نسل ها میگذری وهر زمین حاصل خیزی را سیراب خون می کنی و هر بذر

 شایسته را درزیرخاک می شکافی و می شکوفانی ، وهر نهال تشنه ای را به

 برگ وبار حیات و خرمی می نشانی ؛

 ای آموزگار بزرگ شهادت !

 برقی از آن نور را بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن !

 قطره ای از آن خون را در بستر خشکیده و نیم مرده ی ما جاری ساز !

 وتفی از آتش آن صحرای آتش خیز را به این زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش!

 ای که " مرگ سرخ " را برگزیدی تا عاشقانت را از "مرگ سیاه " برهانی !

 تابا هر قطره ی خونت ، ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری !

 وکالبد مرده و فسرده ی عصری را گرم کنی و بدان جوشش و خروش زندگی

 و عشق و امید دهی !

 ایمان ما ،ملت ما ،تاریخ فردای ما ،کالبد زمان ما ،به تو وخون تو محتاج است .