ذره ذره میسوزد آرام ... بی صدا ؛

هر قطره ی اشکش نشان فریادیست بی صدا که از عمق آتش وجودش سر بر می آورد .

میسوزد و در سوختنش راضی است سر به مُهر .

میسوزد و میسازد .میسازد و میسوزد.

روزهاست که کار دل همین است .

روزهاست که دل شمع است و سوختن کار او .

روزهاست که پروانه ها دیگر رسم عاشقی در سر ندارند .

شمع اب میشود ذره ذره .

دل می میرد اندک اندک .

و عشق .... !!!؟؟